آنها ، مشغول شدن اين كس است ، به امر معيشت و طلب نمودن رزق حلال و فرمودند كه « ملعون من القى كلّه على الناس » « 1 » يعنى ملعون است كسى كه به امر معيشت خود مشغول نشود و ثقل و بار خود را بر مردمان بيندازد و فرمودند « ملعون ملعون من ضيّع من يعول » « 2 » يعنى ملعون است كسى كه ضايع بسازد عيال خود را ، يعنى به خلافت خدائى كه او را براى تدبير و تربيت امر معيشت عيال ، خلق فرموده است ؛ قيام ننمايد و امام محمد باقر عليه السّلام فرمودند كه كسى كه طلب بنمايد رزق را در دنيا به جهت استعفاف نمودن از مردمان و سعى نمودن براى عيال خود و تعطّف نمودن بر همسايه خود ، هر آينه ملاقات مىنمايد خداى عزّ و جلّ را در حالتى كه روى او مثل ماه شب چهارده مىباشد « 3 » و امام جعفر صادق عليه السّلام فرمودند كه جهد نماينده بر عيال خود ، مثل جهاد نماينده در راه خدا مىباشد « 4 » و خداوند فرمود به حضرت داود على نبينا و عليه السلام كه تو خوب بنده‌اى هستى ، اگر كه از بيت المال نمىخوردى و به دست خود كارى مىكردى و چهل روز گريست تا آنكه خداوند فرمود به آهن ، كه نرم بشود از براى او و هر روزه يك ذره مىساخت و به هزار درهم مىفروخت و سيصد و شصت ذره ساخت و سيصد و شصت هزار درهم تكسب نمود و از بيت المال مستغنى شد « 5 » و مقصود اصلى قيام نمودن به وظيفه خلافت و تدبير امر معيشت و جهاد مردمان بود به ساختن ذره نه تحصيل دراهم ، چنان كه خداوند در قرآن ، اظهار فرموده ، جارى ساختن اين نعمت و اين تدبير و تربيت را به دست و به خلافت او نموده و فرموده است كه عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ فَهَلْ أَنْتُمْ شاكِرُونَ « 6 » يعنى تعليم نموديم ما به حضرت داود ، صنعت و ساختن ذره را

--> ( 1 ) . بحار ، 74 : 140 ، روايت 20 باب 7 ( 2 ) . بحار ج 100 : 13 ، روايت 62 باب 1 ( 3 ) . كافى ، ج 5 : 78 : 5 ( 4 ) . بحار ، ج 100 : 13 : 59 ، باب 1 ( 5 ) . كافى ، ج 5 : 74 : 5 ( 6 ) . انبياء : 80